ԵՐԲ ՀՈԳԻՍ Է ԽՈՍՈՒՄ...

Դու վախենում ես և ամաչում ես
Ասել,որ սիրտդ խենթ սեր է տենչում,
Եվ կարմրում ես ,երբ հանկարծ մեկը
Խինդով բացում է սիրտը քո առաջ
Եվ նշում է ,որ դու այնտեղ ես ու կաս:

Դու հեռանում ես ու փախչում ես լուռ,

Երբ սիրտդ զգում է սիրո մրմուռ,

Երբ ինչ-որ մեկը մոտենում է քեզ,

Որին երբեմն երազել ես դու,

Բայց վախենում ես սիրտը բացել քո:

Դու դողում ես միշտ,երբ մեկը հեռվից

Քեզ է ուշադիր աչքերը հառել,

Եվ փախցնում ես աչքերդ այդ սև,

Որ չտեսնեն քեզ ու չնկատեն:

Բայց դու էլ գիտես,որ մեկ է սակայն,

Քեզ նկատում են,և դեռ ավելին`

Իրենց սրտի մեջ քեզ տեղ են տալիս,

Ու փայփայում են այնպես քնքշորեն,

Որ չմտածեն,թե կկորցնեն:

Դու խելագարվում և չես դիմանում.

Քո սրտի ձայնին և հոգուդ կանչին,

Բայց ցույց չես տալիս դու դա կամովին,

Ինչ խոսք`աչքերդ մերթ մատնում են քեզ:

Եվ չես հասկանում`ինչպես է լինում,
Որ չես ճանաչում դու ինչ-որ մեկին,
Բայց օրեր չանցած նա քեզ մոտենում
Ու հայտնում է քեզ իր սիրո մասին:

Գիտե՞ս,որ սիրտդ կամաց բացվում է,

Քեզանից անկախ,քեզնից ակամա,

Եվ դանդաղորեն սիրտդ լցվում է 

Սիրով, որին ծանոթ չէ սիրտը քո հիմա:

Այդպես կլինի ինչ էլ որ անես,

Քո ճանապարհը երկար է,ավաղ,

Բայց սրտիդ ճամփան  կարճ է,գեղեցիկ,

Զարդարված սիրով,նաև ազդեցիկ…