ՍԵՐՆ ՈՒԺԵՂ Է,ԻՆՉՊԵՍ ՄԱՀԸ (ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ ՊԱՏՄՎԱԾՔ)

Խուլ անտառի մի մութ անկյունում, մի ծեր ու հիվանդ ծերուկ էր ապրում: Նա միայնակ էր: Խռպոտ հազում էր: Ծերուկը թոքախտ էր ընկել:

Սառը անկողնու մի կողքին գամված,տրտնջում էր նա: Ու բարձր ձայնով այնպես էր հազում, որ առանց այդ էլ մի կերպ խոյացած խրճիթի պատը շարժվում էր տեղում:

Ծերուկը կարծես արդեն ուժ չուներ, նա չէր դիմանում այդ դաժան ցավին: Նրա`գործից հոգնած,տանջված մանտերը էլ ուժ չունեին ջուր խմելու: Ծերուկի ոտքերը, էլ չէին դիմանում տեղում կանգնելուն: Նրա մտքերը ուրվական դարձած թափառում էին հեռու սարերում: Ծերուկի`կյանքում ամեն ինչ տեսած աչքերը, փակվում էին ու մտորում…..

Նրա դեմքին տխրություն պատեց, երբ հիշեց իրեն փոքր ժամանակ և ծնողներին: Նա դառը վշտով մտաբերեց իր աղքատիկ կյանքը, բայց ամբողջ հոգու ուրախությունը իր մանկության:

Ծերուկը հազաց, բայց արդեն ձայնը էլ դուրս չէր գալիս: Նա կարծես չէր ուզում խանգառել աշխարհին,ու իջեցրել էր ձայնը….

Ծերուկի սիրտը արագ բաբախեց: Իր մանկության մեջ տեսած միակ վառ լույսը դա արեգակն էր: Նրա աչքերը հիշեցին լույսը  և կոպերը անմիջապես կկոցվեցին: Նա պատկերացրեց արև :

Ծերուկը հիշեց իր դասարանը, երբ իրեն նման մի խումբ տղաներ վազվզում էին թաղի բակերում ու մեծ մարդկանց ու աղջիկներին անընդհատ այս ու այն կողմ հրում:

Ծերուկի հոգում դառնություն տիրեց, կորավ անցյալը, կորան օրերը ու երազները…

Հիմա նա պառկած մի խուլ խրճիթում իր կյանք է հիշում,հոգին ավանդում…..

Ծերուկը հիշեց պատանեկությունը իր, երբ դաժան բախտ էր իրեն վիճակված: Պատերազմ էր երկրում սկսվել և նա իր երկրի զինվորն էր դարձել…

Ծերունու կյանքում ոչ մի ուրախ պահ չէր եղել:Նրա ամբողջ կյանքը տառապանքով էր անցել:

Նրա աչքերից դառը արցունքներ հոսեցին ու ծերուկը դողացող ձեռքով սրփեց այտերին չորացած լացը: Նրա շուրթերը կարծես ինչ որ բան էին շշնջում,սակայն հոգին նրա ոչինչ ասել չէր ուզում:

Ծերուկը վերջին շնչումն էր արդեն, երբ լայն ժպիտը պատեց իր դեմքին: Նրա չորացած շուրթերի միջից երևացին հատ ու կենտ ատամները ժանգոտած: Ու ժպիտը նրա դեմքին մնաց դաջված`մինչև մահ…………………………………………

Ու հրաժեշտ տվեց կյանքին այդ ծերուկը միայնակ: Չունենալով նա իր կողքին`ոչ կին, ոչ թոռ, ոչ զավակ: Նրա հոգին գնաց վերև և գուցե այնտեղ ապրի խաղաղ: Գուցե նրան էլ չպատեն ոչ թախից, ոչ հուզմունք, ոչ ցավ…

Ծերուկի դին գտան անտառի որսորդները: Ու նրան տարան կողքի գյուղը, որ չմնա այդպես կորած: Բոլորը կարծես թե իմացան, այդ ծերուկին ճանաչեցին:Մի մարդ էր նա, ով քանի տարի ապրում էր մենակ, անտառում կորած:

Բայց դառը կյանքից իր ապրած կյանքի, ոչ մի նշույլ էլ կարծես չերևաց: Նրա ուրախ ու ժպտացող դեմքից բոլորը մի պահ մնացին ապշաց…….

Ի՞նչն էր ստիպել ծերուկին ժպտալ:Նրա տխուր կյանքում մ՞իթե կար մի բան,որը ստիպեց ժպիտով հեռանալ կյանքից։

Այո, իհարկե կար: Նա մի պահ հիշեց իր այն մեծ սիրուն, հանուն որի ինչեր ասես որ չէր արել.... 

                          Ահա  դա է համարվում իսկական երջանիկ մահ...

ՍԻՐՈ ՁՄԵՌ (ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ ՊԱՏՄՎԱԾՔ)

ՀՈՒՆՎԱՐ ԱՄԻՍՆ ԷՐ: ԱՄԱՆՈՐՅԱ ՏՈՆԵՐԸ ԴԵՌևՍ ՆՈՐ ԷԻՆ ԱՎԱՐՏՎԵԼ: ՄԱՐԴԻԿ ԴԵՌ  ՈՒՐԱԽ ԽՐԱԽՃԱՆՔՆԵՐԻ և ՀԱՃԵԼԻ ԱՐՁԱԿՈՒՐԴԻ ՏՐԱՄԱԴՐՈՒԹՅԱՆ ՏԱԿ ԷԻՆ, ԵՐԲ ՍԿՍՎԵՑԻՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔԱՅԻՆ ՕՐԵՐԸ: 
ՀՈՒՆՎԱՐԻ 10 Ն ԷՐ: ԱՌԱՎՈՏՅԱՆ ԴԺՎԱՐ  ԱՐԹՆԱՑԱ և ԻՆՔՍ ԻՆՁ ՍՏԻՊԵԼՈՎ ԳՆԱՑԻ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ: ԴՐՍՈՒՄ ՇԱՏ ՑՈՒՐՏ ԷՐ: ԱՄԲՈՂՋԸ ԾԱԾԿՎԱԾ ԷՐ ՁՅԱՆ ՍՊԻՏԱԿ ՇԵՐՏՈՎ: ԾԱՌԵՐԸ, ԹՓԵՐԸ, ՏՆԵՐԸ ԿՈՐԱԾ ԷԻՆ ՃԵՐՄԱԿ ՍԱՎԱՆԻ ՏԱԿ: ԵՍ ՔԱՅԼՈՒՄ ԷԻ ՓՈՂՈՑՆԵՐՈՎ և ՀԻԱՆՈՒՄ ԷԻ ԱՅՍ ՀՐԱՇՔ ԲՆՈՒԹՅԱՆ ՀՐԱՇՔ ԵՂԱՆԱԿՈՎ: ԵՐԿՆՔԻՑ ՁՅՈՒՆ ԷՐ ԹԱՓՎՈՒՄ` ՄԵԾ ՓԱԹԻԼՆԵՐՈՎ ՍՊԻՏԱԿ ՀՐԱՇՔՆԵՐ:
ԵՍ ՇԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ՔԱՅԼԵԼ ՁՅԱՆ ՏԱԿՈՎ ,ԵՐԲ ՎԵՐԱՐԿՈՒԻՍ ԵՆ ԴԻՊՉՈՒՄ ԱՅԴ ԱՆՉԱՓ ՍԱՌԸ ԷԱԿՆԵՐԸ և ԱՆՄԻՋԱՊԵՍ ՀԱԼՉՈՒՄ ԵՆ: ՄԻ ԽՈՍՔՈՎ`ԵՍ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՁՄԵՌԸ:

 ՀԱՍԱ ԳՐԱՍԵՆՅԱԿ: ԲՈԼՈՐՆ ԱՐԴԵՆ ԺԱՄԱՆԵԼ ԷԻՆ: ԲԱՐևԵՑԻ ՆՐԱՆՑ  և ԲՆԱԿԱՆԱԲԱՐ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐԵՑԻ ՆՐԱՆՑ ՆՈՐ ՏԱՐԻՆ: ՄԻԱՑՐԻ ՀԱՄԱԿԱՐԳԻՉՍ և ՆՍՏԵՑԻ ՆՐԱ ԱՌԱՋ: ԱՀԱ ՆՈՐԻՑ ԱՄԵՆ ՕՐ ԱՇԽԱՏԱՆՔ: ԱՄԵՆ ՕՐ ԼԻՔԸ ԳՈՐԾԵՐ և ԶԲԱՂՎԱԾ ԱՌՕՐՅԱ:

ԵՍ ԵՐԲ ԱՇԽԱՏՈՒՄ ԵՄ, ԼՐԻՎ ՄՈՌԱՆՈՒՄ ԵՄ ԻՄ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻՆ, ԻՄ ԸՆՏԱՆԻՔԻՆ: ԲԱՆՆ ԱՅՆ Է, ՈՐ ԱՅՆՔԱՆ ԶԲԱՂՎԱԾ ԵՄ ԼԻՆՈՒՄ, ՈՐ ԻՄ ԳՈՐԾԻՑ ԲԱՑԻ ԱՅԼ ԲԱՆԻ  ՄԱՍԻՆ ՄՏԱԾԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ ԺԱՄԱՆԱԿՍ ՉԻ ՀԵՐԻՔՈՒՄ: ԻՆՉևԷ, ԵՍ ՇԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ԻՄ ԱՇԽԱՏԱՆՔԸ: ԵՍ ՀԱՃՈՒՅՔՈՎ ԵՄ ԱՇԽԱՏՈՒՄ…..

ԱՀԱ ՏՆՕՐԵՆԸ ԵԿԱՎ և ՄԵԶ ՀԱՆՁՆԱՐԱՐԵՑ ԱՄԲՈՂՋ ՇԱԲԱԹՎԱ ՄԻ ՄԵԾ ԶԲԱՂՄՈՒՆՔ: ՆԱՅԵԼՈՎ  ԾԱՎԱԼԻՆ ԵՍ ԿԱՍԵՄ, ՈՐ ԵԹԵ ԱՌԱՎՈՏԻՑ ԵՐԵԿՈ ՉԱՇԽԱՏԵՄ` ՀԱԶԻՎ ՆՐԱ ՏՎԱԾ ԺԱՄԱՆԱԿՈՒՄ ԱՎԱՐՏԵՄ ԳՈՐԾԵՐՍ: ԵՎ ՍԿՍՎԵՑ ԻՄ ԱՌԱՋԻՆ ԾԱՆՐԱԲԵՌՆՎԱԾ ՇԱԲԱԹԸ: Ի ԳՈՐԾ…..

ԺԱՄԸ 14.00 ԻՆ ՄԵԶ ՄՈՏ ԸՆԴՄԻՋՈՒՄ Է: ԲՈԼՈՐՍ ՊԱՏՐԱՍՏՎՈՒՄ ԷԻՆՔ ԸՆԴՄԻՋՄԱՆԸ, ԵՐԲ ՏՆՕՐԵՆԸ ՆԵՐՍ ՄՏԱՎ և ԻՆՁ ԴՈՒՐՍ ՀՐԱՎԻՐԵՑ: ԵՐԲ ԴՈՒՐՍ ԳՆԱՑԻ, ՆՐԱ ՀԱՅԱՑՔՈՒՄ ԱՆՀԱՆԳՍՏՈՒԹՅՈՒՆ ՆԿԱՏԵՑԻ: ՆԱ ՇԱՏ ԷՐ ԽԱՌՆՎԱԾ: ՏՆՕՐԵՆԸ ԻՆՁ ԽՆԴՐԵՑ,ՈՐ ԱՅՍՕՐ ԵՍ ՆՐԱ ՀԵՏ ԳՆԱՄ ՃԱՇԵԼՈՒ: ԵՍ ՉՄԵՐԺԵՑԻ:
ՄԵՆՔ ԳՆԱՑԻՆՔ ՀԻՄՆԱՐԿԻ ՄՈՏԻԿ ՄԻ ՍՐՃԱՐԱՆ և  ՆՍՏԵՑԻՆՔ: ՆԱ ԻՆՁ ԱՅԴ ՊԱՀԻՆ ԱՅՆՊԵՍ ԷՐ ՆԱՅՈՒՄ, ՈՐ ՍՐՏՈՒՄՍ ՎԱԽ ԱՌԱՋԱՑԱՎ: ՍԱԿԱՅՆ ՆՐԱ ԴԵՄՔԻՆ ԺՊԻՏԸ ՓԱՅԼԵՑ և ՆԱ ԻՆՁ ԱՍԱՑ.

-ՄԱՐԻԱՆՆԱ, ԴՈՒ ԻՄ ՀԻՄՆԱՐԿԻ ԱՄԵՆԱԼԱՎ ԱՇԽԱՏՈՂՆԵՐԻՑ ԵՍ: ԵՍ ՀԵՆՑ ՔՈ ԱՇՏԱՆԱՔԱՅԻՆ ԵՐԿՐՈՐԴ ՕՐԻՑ ՀԱՍԿԱՑԱ, ՈՐ ԴՈՒ ԼԱՎ ԾՐԱԳՐԱՎՈՐՈՂ ԵՍ: ԴՈՒ ԻՄ ԴՈՒՐԸ ԵԿԱՐ ՀԵՆՑ ԱՌԱՋԻՆ ՀԱՅԱՑՔԻՑ: ԵՍ ՑՍՆԿԱՆՈՒՄ ԵՄ ՇՓՎԵԼ ՔԵԶ ՀԵՏ`ԱՎԵԼԻ ՄՈՏԻԿԻՑ և ԱՎԵԼԻ ԼԱՎ ՃԱՆԱՉԵԼ ՔԵԶ:

ԵՍ ՑՆՑՎԱԾ ԷԻ: ԱՄԵՆԱ ՔԻՉԸ ԵՍ ՍՊԱՍՈՒՄ ԷԻ ՆՄԱՆ ԽՈՍՔԵՐԻ: ԵՍ ՇՓՈԹՎԵՑԻ, ՉԿԱՐՈՂԱՑԱ ԱՅԼևՍ ՈՉԻՆՉ ԱՍԵԼ և ԱՐԱԳ ԴՈՒՐՍ ԹՌԱ ԱՅԴՏԵՂԻՑ:

ԵՍ ՎԱԶՈՒՄ ԷԻ ՓՈՂՈՑՆԵՐՈՎ,ԱՐԱԳ ԷԻ ՎԱԶՈՒՄ ՈՒ ՇՈՒՆՉՍ ԿՏՐՎՈՒՄ ԷՐ: ԳԵՏՆԻՆ ՁՅՈՒՆ ԷՐ, ԲԱՅՑ ԵՍ ՉԷԻ ՎԱԽԵՆՈՒՄ ԸՆԿՆԵԼՈՒՑ: ԵՍ ՎԱԶՈՒՄ ԷԻ և ՁՅԱՆ ՓԱԹԻԼՆԵՐԸ ԸՆԿՆՈՒՄ ԷԻՆ ՎԵՐԱՐԿՈՒԻՍ ՎՐԱ և ՎԱԶՈՒՄ ԷԻՆ ԻՆՁ ՀԵՏ ՄԻԱՍԻՆ: ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ ԵՐԿԱՐ  ԹՎԱՑ, ԲԱՅՑ ԵՍ ՎԵՐՋԱՊԵՍ ՀԱՍԱ ԻՄ ՍԵՆՅԱԿԸ: ԲՈԼՈՐԸ ՃԱՇՈՒՄ ԷԻՆ: ՆՐԱՆՔ ԻՆՁ ՈՉԻՆՉ ՉՀԱՐՑՐԵՑԻՆ և ԵՍ ԷԼ ՈՉԻՆՉ ՉԱՍԱՑԻ ՆՐԱՆՑ: ԵՍ ՆՍԵՑԻ ԻՄ ՍԵՂԱՆԻՆ և ՍԿՍԵՑԻ ԱՇԽԱՏԵԼ: ԱՅՆՔԱՆ ԱՐԱԳ ԷԻ ԱՇԽԱՏՈՒՄ,ՈՐ ԻՄ ԺԱՄԱՆԱԿՈՒՄ ՊԼԱՆԱՎՈՐԱԾ ԱՇՏԱՆԱՔԻՍ ԿԵՍԸ ԱՎԱՐՏԵՑԻ: ՈՒՂԵՂՍ ՍԿՍԵԼ ԷՐ ԱՐԱԳ ԱՇԽԱՏԵԼ, ՍԻՐՍՏ ՍԿՍԵԼ ԷՐ ԱՐԱԳ ԶԱՐԿԵԼ: ԻՆՁ ՀԵՏ ԻՆՉ ՈՐ ԲԱՆ ԷՐ ԿԱՏԱՐՎՈՒՄ:

ԵՐԿՈՒ ԺԱՄ ՉԱՆՑԱԾ ԵՍ ՀՈԳՆԵՑԻ, ՑԱՆԿԱՆՈՒՄ ԷԻ ԳՆԱԼ ՏՈՒՆ, ԲԱՅՑ ԵՍ ՉԷԻ ԿԱՐՈՂ ՆՐԱՆԻՑ ԹՈՒՅԼԱՏՐՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐՑՆԵԼ: ՎԵՐ ԿԱՑԱ,ՀԱԳՆՎԵՑԻ և ԴՈՒՐՍ ԳՆԱՑԻ ԿԱՄԱՑ: ԵՍ ՀԵՌԱՆՈՒՄ ԷԻ ԱՇԽԱՏԱՍԵՆՅԱԿԻՑ և ԱՅՆՊԵՍ ԷԻ ՈՒԶՈՒՄ ԱՅԼևՍ ԵՐԲԵՔ ԱՅՆՏԵՂ ՉՎԵՐԱԴԱՌՆԱԼ:

ԴՐՍՈՒՄ ՑՈՒՐՏ ԷՐ: ԳԵՏՆԻՆ ՁՅՈՒՆ ԷՐ, ԻՍԿ ԵՐԿՆՔԻՑ ՁՅՈՒՆԸ ՉԷՐ ԷԼ ԴԱԴԱՐՈՒՄ ՏԵՂԱԼ: ՕՐԸ ՄԹՆԵԼ ԷՐ: ՔԱՂԱՔԻ ԼՈՒՅՍԵՐԸ ՎԱՌՎԱԾ ԷԻՆ ԱՄԵՆՐՈՒՐԵՔ: ԴԵՌևՍ ԱՄԱՆՈՐՅԱ ՄԹՆՈԼՈՐՏ ԷՐ: ՇՈՒՐՋ ԲՈԼՈՐԸ ՓԱՅԼՈՒՄ ԷԻՆ ԼՈՒՅՍԵՐԸ, ԻՍԿ ԼՈՒՅՍԵՐԻՑ ՓԱՅԼՈՒՄ ԷՐ ՁՅՈՒՆԸ……

ՀԵՏևԻՑՍ ՈՏՆԱՁԱՅՆԵՐ ԼՍԵՑԻ: ՆՐԱՆՔ ՔԱՅԼՈՒՄ ԷԻՆ ԱՐԱԳ և ԳՆԱԼՈՎ ՄՈՏԵՆՈՒՄ ԷԻՆ ԻՆՁ: ԻՆՁ ՄԻ ԾԱՆՈԹ ՁԱՅՆ ՀԵՏևԻՑ ԿԱՆՉԵՑ.

-ՄԱՐԻԱՆՆԱ,ԿՍՊԱՍԵՍ ՄԻ ՐՈՊԵ…

ԵՍ ՇՐՋՎԵՑԻ, ԴԱ ՊԱՐՈՆ ՍԱՐԳՅԱՆՆ ԷՐ`ԻՄ ՏՆՕՐԵՆԸ: ՆԱ ԽՆԴՐԵՑ ԻՆՁ ՉՓԱԽՉԵԼ և ՆՈՐԻՑ ՎԵՐԱԴԱՐՁԱՎ ՄԵՐ ՀԻՆ ԹԵՄԱՅԻՆ….

ՆԱ ՇԱՏ ԲԱՐԻ ԷՐ, ԽՈՍՈՒՄ ԷՐ ԻՆՁ ՀԵՏ ՇԱՏ ՔՆՔՇՈՒԹՅԱՄԲ:

ՆՐԱ ՎԵՐԱՐԿՈՒԻՆ ԷԼ ԷՐ ՁՅՈՒՆ ՆՍՏԵԼ: ԱՌԱՏ ՁՅՈՒՆ ԷՐ ԳԱԼԻՍ ԵՐԿՆՔԻՑ և ՆՍՏՈՒՄ ԳԵՏՆԻՆ: ՓԱՅԼՈՒՄ ԷՐ ԳԵՏԻՆԸ, ՓԱՅԼՈՒՄ ԷՐ ՔԱՂԱՔԸ:ՓԱՅԼՈՒՄ ԷԻՆ ԻՄ և ՆՐԱ ԱՉՔԵՐԸ…

ԱՆՑԱՎ ԺԱՄԱՆԱԿ,ԱՆՑԱՎ ՁՄԵՌԸ և ԳԱՐՆԱՆ ԳԵՂԵՑԻԿ ԱՐևԻ ՏԱԿ ԱՇԽԱՐՀՆ ԷԼ ՎԵՐԱԾՆՎԵՑ: ԵՍ ՍԻՐԱՀԱՐՎԵԼ ԷԻ, ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ԱՅՆ ԱՅԼ ԿԵՐՊ ԷՐ ՊՏՏՎՈՒՄ: ԵՍ ԵՐՋԱՆԻԿ ԷԻ: ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ԳՆԱԼԸ ԴԱՐՁԵԼ ԷՐ ՉԱՓԱԶԱՆՑ ՀԱՃԵԼԻ: ԵՍ ՀԱՃՈՒՅՔՈՎ ԷԻ ԱՇԽԱՏՈՒՄ, ՈՐՈՎՀԵՏև ԵՍ ՇԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ԻՄ ՄԱՍՆԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆԸ, ՈՐՈՎՀԵՏև ԱՅՆՏԵՂ ԵՍ ՈՒՆԵՄ ՄԻ ԹԱՆԿ ԷԱԿ:

ՄԵՆՔ ԱՄՈՒՍՆԱՑԱՆՔ ԳԱՐՆԱՆ ԱՌԱՋԻՆ և ԱՄԵՆԱ ԼԱՎ ԱՄՍԻՆ`ՄԱՐՏԻՆ: ՄԵՐ ԳԻԺ ՍԵՐԸ ՇԱՏ ՆՄԱՆ ԷՐ ՄԱՐՏԻՆ:

ՄԻ ԱՌԱՎՈՏ ԵՍ ԱՐԹՆԱՑԱ և ՏԵՍԱ ԱՇԱՐՀՆ ԳԵՂԵՑԿԱՑԱԾ ԷՐ ԱՎԵԼԻ: ՄԱՐՏԻ ՎԵՐՋՆ ԷՐ`ԱՄՍԻ 22-Ը, ԲԱՅՑ ԴՐՍՈՒՄ ԿԱՐ ՄԻ ԵՐևՈՒՅԹ, ՈՐԸ ԻՆՁ ՏԱՐԱՎ ՀԻՇՈՂՈՒԹՅԱՆ ԳԻՐԿԸ: ԴՐՍՈՒՄ ՁՅՈՒՆ ԷՐ: ԱՄԵՆԸ ԾԱԾԱԿՎԱԾ ԷՐ ՁՅԱՆ ՍՊԻՏԱԿ ՇԵՐՏՈՎ: ԾԱՌԵՐԸ, ԹՓԵՐԸ, ՏՆԵՐԸ ԿՈՐԱԾ ԷԻՆ ՃԵՐՄԱԿ ՍԱՎԱՆԻ ՏԱԿ:ԵՍ ՇՏԱՊԵՑԻ ԴՈՒՐՍ: ԵՍ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ԷՐ,ԲԱՅՑ ՊԱՏՐԱՍՏ ԷԻ ԿԱՆԳՆԵԼ և ԺԱՄԵՐՈՎ ՆԱՅԵԼ ԱՅԴ ՀՐԱՇՔ ԵՐևՈՒՅԹԻՆ: ԵՐԿՆՔԻՑ ԱՆԸՆԴՀԱՏ ՁՅՈՒՆ ԷՐ ՏԵՂՈՒՄ: ԱՅՆ ԹԱՓՎՈՒՄ ԷՐ և ԻՄ ՄԵՋ ԱՐԹՆԱՆՈՒՄ ԷՐ ՄԻ ՄԵԾ ՍԻՐՈ ԶԳԱՑՄՈՒՆՔ:

ԵՍ և ՍԱՐԳԻՍԸ ԳՆՈՒՄ ԷԻՆՔ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ: ՄԵՐ ՈՏՔԵՐԻ ՏԱԿ ՁՅՈՒՆՆ ԷՐ ԵՐԳՈՒՄ և ՎԵՐԱՐԿՈՒՆԵՐԻ ՎՐԱ ԷԻՆ ՆՍՏՈՒՄ ԱՅԴ ԵՐԳԻՑ ՊԱՐՈՂ ՓԱԹԻՆԼՆԵՐԸ: ՆՐԱՆՔ ՃԵՐՄԱԿ ԷԻՆ. ԱՆԱՐԱՏ և ՄԱՔՈՒՐ: ՆՐԱՆՔ ՀՐԱՇՔ ԵՆ:

ՁՅՈՒՆԸ ՓԱՅԼՈՒՄ ԷՐ ՆՈՐ ԴՈՒՐՍ ԵԿՈՂ ԱՐևԻ ՃԱՌԱԳԱՅԹՆԵՐԻՑ: ՓԱՅԼՈՒՄ ԷՐ ԱՄԲՈՂՋ ՔԱՂԱՔԸ,ՓԱՅԼՈՒՄ ԷԻՆ ԻՄ և ՆՐԱ ԱՉՔԵՐԸ:

ԵՍ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՁՅՈՒՆԸ, ԵՍ ՍԻՐՈՒՒՄ ԵՄ ՁՄԵՌԸ` ԻՄ և ՆՐԱ ԵՂԱՆԱԿԸ….

ԼՈԻՍՆԻ ՍՈՆԱՏ (ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ ՊԱՏՄՎԱԾՔ)

Մալիան սիրում էր ջութակ նվագել,նրա կյանքի միակ իմաստը ջութակն էր:Փոքր հասակից ծնողները նրան փորձում էին ստիպել գնալ երաժշտական ուղղությամբ,որովհետև աղջիկը առանց որևէ պարապմունքների գեղեցիկ կարողանում էր նվագել ֆլեյտա:Աղջկան ուզում էին ծնողները ոււղարկեին դաշնամուրի,բայց Մալիան ամբողջ սրտով ատում էր դաշնամուրը:Նա տանել չէր կարողանում դաշնամուրի ձայնը:

Բացի դրանից Մալիան նաև վստահ չէր իր ուժերի վրա:Նա ի ծնե կույր էր:

Սակայն  ուսուցիչների համառ ջանքերի շնորհիվ աղջիկը սիրեց ջութակը և որոշեց իր ամբողջ կյանքը նվիրել դրան:Նա այդ նվագում էր  մեծ հաճույքով և առանց երաժշտության չէր կարող ապրել:Նրա կույր լինելու հանգամանքը նրան չէր խանգառում ջութակի կախադանքը զգալու համար:

Մալիան ամբողջ գիշեր չէր կարողանում քնել:Նա շուռ ու մուռ էր գալիս անկողնում,սակայն նրա քունը չէր տանում :Արդեն երկու օր էր ինչ Մալիային տանջող ցավ կար:Նա հեռուստացույցով լսել էր մի երաժշտություն և դա նրա հոգին տակնուվրա էր արել:Այդ երաժշտությունը Բեթհովենի Լունսի Սոնատն էր:

Այն հանգամանքը,որ այդ երաժշտությունը դաշնամուրային ստեղծագործություն էր,Մալիայի մոտ առաջացնում էր հիասթափություն,բայց երեկ նա փորձեց դիպչել դաշնամուրին և փորձել վերատադրել այս ստաղծագործությունը:Նրա մոտ ամեն ինչ ստացվեց:Բոլորը հիացած էին,Մալիայի վրա կար մի կախարդական կարողություն,որը նրան թույլ էր տալիս առանց տեսնելու և սովորելու նվագել դաշնամուր:

Աղջկա աչքերը արդեն կամաց փակվում էին,նրա միտքը թափառում էր ամպերում և քունը կամաց-կամաց վրա էր հասնում Մալիային հյուր:Հանկարծ պատուհանից աղջկա վրա ընկավ մի լույս,որից նա արթնացավ և նստեց իր տեղում:Մալիան բացեց աչքերը և տեսավ մի մեծ ու վառ լույսով առարկայի:Այն կախվել էր Մալիայի պատուհանից և խորիմաստ շպտում էր նրան:Այն կլոր էր,Մալիայի զարմացանքից կլորացած աչքերի պես:Երկար տարիներ շարունակ Մալիան ոչինչ չէր տեսել և բժիշկներն էլ համողված չէին,որ նա երբևիցէ կտեսնի:Սակայն այդ երեկո նրա աչքին երևաց երկիր մոլորակի առաջին պատկերը:Նա  երբեք չէր տեսել երկիրը,որտեղ նա ապրում էր:Չգիտեր,թե ինչպիսին են լինում մարդիկ,չէր տեսել իր ծնողներին,որոնք նրան կյանք էինր տվել ,չէր տեսել իրեն:Բայց այդ փայլուն լույսը Մալիային մի նոր կյանք տվեց:Նա մի անգամ էր աշխարհ եկավ և սովորական մարդու նման տեսնում էր ամեն ինչ:Այդ փայլուն ու կլոր առարկան լուսինն էր:Նրան տեսնելով`Մալիան անմիջապես իմացավ,որ դա լուսինն էր և նրա մտքում անմիջապես հնչեց հռչակավոր լուսնի սոնատը:
Մալիան վայելում էր քաղաքը,պսպղուն լույսերը և իրար կողք դասավորված շենքերը:Բայց առաջին հերթին նա ուզում էր տեսնել իրեն:

Աղջիկը դուրս թռավ տեղից,վազեց դեպի հյուրասենյակ և այնտեղ գտավ դաշնամուրը:Առանց վարանելու նստեց և սկսեց նվագել լուսնի սոնատը:Դաշնամուրի վրա նա տեսնում էր իր պատկերը և ակամայից նրա աչքերը արցունքներով լցվեցին:Նա ձեռքով սրբեց աչքերը`տեսավ իր ձեռքը և տեսավ թե ինչպես էր այն դանդաղ սեղմում դաշնամուրի ստեղները:Նրա երջանկությանը չափ չկար…..

Աղջիկն արդեն հոգնել էր:Ամբողջ գիշեր չէր քնել և նրա աչքերը փակվում էրն:Մալիան գնաց իր սենյակ և անմիջապես քնեց:

Առավոտյան Մալիայի աչքերը բացվեցին:Նա նստեց իր անկողնու մեջ և ձեռքով տրորեց աչքերը:Երեկվա ժպիտը դեռ մնացել էր նրա դեմքին:Նա զարմացած էր երեկվա հրաշքի համար,սակայն այսօր նա այդքան էլ ուրախ չէր:Նա նայեց ձեռքերին,սակայն նրա աչքերում մի լույս էր շողում միայն:Նա նայեց իր շուրջը,բացեց պատուհանը և նայեց քաղաքին,սակայն իր աչքերում միայն լուսնի լույսն էր շողում:Մալիան տխրեց,փակեց աչքերը,և հայտնվեց մթության մեջ:Բայ երբ նա բացում էր աչքերը,տեսնում էր  միայն լուսնին,որը նրան շողում էր բարի ժպիտով:Նա նորից կորցրել էր տեսողությունը,և միգուցե նաև երեկվա պատահարը հեքիաթ էր:Սակայն նրա աչքերի առաջ միշտ լույս էր շողում:Լուսնինը միշտ փայլում էր Մալիայի աչքերի առաջ և նրան հիշեցնում մի մեղեդի:

Աղջիկը գնաց դաշնամուրի մոտ,նստեց և սկսեց նվագել լուսնի սոնատը:Նա չէր տեսնում իրեն,չէր տեսնում իր ձեռքերը,սակայն իր աչքերի առաջ միշտ միայն մի պատկեր էր`լուսինը:

Մարդը ընկալում է իր շրջակա աշխարհը իր զգայարաների շնորհիվ: Ասում են 98% -ով աշխարհն ընկալվում է տեսողութայան`աչքերի շնորհիվ:Սակայն այն մարդկանց մոտ,որոնց Աստված չի տվել այդ հնարավորությունը,մնացած զգայարաններն է ավելի ուժեղ զարգացած լինում:
Թեև Մալիան երբեք չէր տեսել,սակայն նա ուներ հրաշալի լսողություն,որով  էլ ընկալում էր աշխարհը:Յուրաքնաչյուր կույրի կյանքում էլ երբեմն լինում են պահեր,երբ նրանց մոտ լինում է տեսողությում վերականգնում,և դրանից հետո մարդկանց աչքերում ,երբ նրանք բացում են դրանք,երևում է միայն մի պատկեր,որն էր նրանց հովանավորում է ամբողջ կյանքում:Շատերը դրա մասին երբեք չեն ասում,հուսալով որ իրեն ոչ-ոք չի հավատա:Մալիան մինչև իր կյանքի վերջ կտեսնի միայն լուսնին: Եվ թեկուզ միայն լուսնին տեսնելով նա այյդպես էլ կապրի ամբողջ կյանքում……Այն  կփայլի նրա աչքերում և նրան կհիշեցնի  միշտ մի մեղեդի`լուսնի սոնատը: