ՊԱՏԿԵՐԱՑՈՒՄ (ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ)

Մի պահ պատկերացրեցի,թե գիշերվա մեջ ստվեր ես դարձել,
Ու թաքուն`փողոցի լույսով մեր տուն ես անցել.
Իսկ ես սենյակում իմ մութ` թաքուն ,լուռ պառկած,
Իմ բարձի վրա արցունք եմ թափել.
Եվ քո լույսից ես արագ կսթափվեմ,ու վեր կկենամ,
Պատուհանից ես`քեզ կորոնեմ..
Բարձրահարկ շենքից`ցուրտ գիշերում ես քեզ երկար կսպասեմ,
Ու այնքան ես քեզ թաքուն կերազեմ,մինչև որ հասնեմ.
Բայց դու դեռ չկաս,ես քեզ եմ փնտրում,
Լացակումած ու փայլող աչքերով ճամփատ եմ գծում.
Պատկերացնում եմ ես քեզ ներքևում,
Երբ դու մինչև լույս քունս ես հսկում.
Եվ իմ սենյակի մութ պատուհանից`
Ներքևի կողմից,ինձ ես լույս տալիս.
Իմ կյանքի երազ,ես քեզ եմ սպասում,
Ամեն երեկո իմ մութ ու խավար սենյակի ներսում,

Եվ ամբողջ կյանքում քեզ եմ երազում, ինձ մոտ սպասում:

ԻՄ ԱՆԳԻՆ ԳԱՆՁ (ՀԵՂԻՆԱԿԱՅԻՆ)

Հանգիստ երեկո,երբ քո աչքերը քեզնից անկախ փակվել են ուզում.
  Երբ էլ ձեռքերդ` գրիչը ձեռքիդ քեզ չեն ենթարկվում.
     Երեկո է խենթ,երբ ոտքերդ ակամայից այնքան հոգնած են դարձել,
        Որ կարծես թե մի ամբողջ օր անապատով են անցել.

Երեկո է,ու իմ սիրտը արագ զարկել է ուզում,
   Նա ցերեկվա աղմուկի մեջ, հանգստանալ է փորձում.
     Ուղեղս արդեն երկար աշխատանքից ուժեղ լարված `
         Իմ կամքից անկախ, անջատվել էր ուզում.

Իսկ այ հոգիս, հոգուս համար արդեն հիմա.
  Էլ կապ չունի, որ գիշեր էր, ցերեկ , կամ առավոտ էր հիմա,
     Տակնուվրա եղած հոգիս ոչ մի ձևեվ հանգիստ մարմնիս չէր տալիս,
       Կարծես իմ ներսում ինձնից անկախ մեկն էլ էր ապրում` ինձ հետ էր խոսում.

Նա բարձր ձայնով անվերջ լալիս էր. ես չէի լսում.
   Ես միշտ լսել եմ իմ սրտի ձայնին` նա ճիշտն է ասում.
     Բայց այս անգամը նրա խոսքերը ինձ չէին հուզում.
        Ինձ հուզում էր լոկ հոգուս գանգատը, նպատակը ու միակ երազը`

իմ անգին գանձը...