Շքեղ, մեծ պալատ էր: Ամբողջը զարդարված էր սպիտակ ու կարմիր ծաղիկներով: Դահլիճում ամեն ինչ փայլում էր. փայլում էին փուչիկները, փայլում էին բոլոր լույսերը: Փայլում էին տոնակատարության մեղավորները`հարսն ու փեսան:
Նրանք շատ ուրախ էին: Նրանց երազած օրը եկել էր և երկուսն էլ ցանկանում էին այն անցկացնել հրաշալի կերպով: Նրանց սրտերը զարկում էին իրար հետ, նրանց աչքերը փայլում էին իրար նայելիս: Ամեն ինչ կատարյալ էր:
Նրանք շատ ուրախ էին: Նրանց երազած օրը եկել էր և երկուսն էլ ցանկանում էին այն անցկացնել հրաշալի կերպով: Նրանց սրտերը զարկում էին իրար հետ, նրանց աչքերը փայլում էին իրար նայելիս: Ամեն ինչ կատարյալ էր:
Հարսանիքին ներկա բոլոր մասնակիցներն ի սրտե ուրախ էին Յանայի և Վահագի համար: Նրանք եկել էին ներկա գտնվելու նրանց կյանքի ամենաուրախ իրադարձությանը: Ես էլ էի ներկա հարսանիքին: Բոլոր հրավիրվածների հետ ես էլ էի հայացքով միայն նայում հարսին և փեսային: Բոլորի հետ միասին ես էլ էի խմում նրանց կենացը: Բայց այդ բոլորից հաստատ ես տարբերվում էի: Ես նրանցից ոչ մեկի հարազատը չէի: Պարզապես փեսան իմ նախկին ընկերն էր:
Մի քանի օր առաջ աշխատանքի վայրում էի, երբ մի նամակ ստացա: Դա հարսանիքի հրավիրատոմս էր, որում Վահագը խնդրում էր անպայման ներկա գտնվել հարսանիքին: Ինձ համար շատ անսպասելի էր: Սկզբում ես ցանկություն`նույնիսկ մտադրություն էլ չունեի մասնակցելու հարսանիքին, սակայն ընկերուհիներիս խորհրդով փոխեցի որոշումս:
Երեկ գնացել էի ինձ համար զգեստ գնելու: Առաջին իսկ այցելածս խանութ-սրահում ես մի գեղեցիկ զգեստ հավանեցի: Այն բաց կանաչ գույն ուներ: Ես այն փորձեցի և աշխատողների խորհրդով վերցրեցի զգեստը: Հետո ինձ համար գնեցի գեղեցիկ սև կոշիկներ`ի համապատասխան իմ ձեռքի սև պայուսակի գույնին: Այսօր վաղ առավոտյան գնացի գեղեցկության սրահ: Երկար ժամանակ պահաջվեց ինձ`իմ տոնական հարդարումը անելու համար: Վերջապես որոշեցի մազերս գանգրացնել և մի կողքի վրա հավաքել:Մի քանի ժամ շարունակ ես զբաղված էր դիմահարդարմամբ ու վերջապես հասցրեցի հարսանյաց հանդեսին: Ճանպարհին քիչ էր մնում որ հտ դառնայի:Պարզապես ինձ համար դժվար էր գտնվել նրա հարսանիքին…..
Ընդամենը տասնվեց տարեկան էի, երբ սիրահարվեցի: Վահագը տասնյոթ տարեկան էր: Մեկ տարի շփվելուց հետո նրան բանակ տարան: Դա մեր սիրո համար մեծ փորձություն էր: Ուղիղ երկու տարի մենք տանջվեցինք կարոտից, եկրար սպասեցինք մեր հանդիպմանը` բայց եկավ այդ օրը: Վահագը եկավ բանակից:Ես ավելի էի հասունացել և դարձել էի չափահաս, իսկ Վահագը եկավ առնական տղամարդ դարձած: Բայց մեր սիրո հեքիաթը շատ արագ փշրվեց: Դեռ մի քանի ամիս էր անցել, երբ չար մարդիկ բաժանեցին մեզ: Բոլորը մեր դեմ էին: Թվում էր, թե երկիրն էլ էր մեր դեմ և դադարել էր պտտվել մեր շուրջը: Վահագի հարազատները`մայրը, հայրը, քույրը ու եղբայրը ամենաշատն էր փորձում մեր հարաբերություններին խանգառել: Նրանք դեմ էին ինձ:Նրանք արեցին ամեն ինչ, միայն մենք իրար հետ չլինենք: Նրանք մեզ բաժանեցին: Իմ և Վահագի մեջ կար շատ մեծ տարբերություն: Ես հասարակ ընտանիքից էի, ու ամոթ էր որ ես լինեմ նրա կողքը: Նրանք ինձ Վահագի առաջ սարքեցին դավաճան, իսկ ես անզոր էի պայքարելու և չկարողացա ապացուցել իմ անմեղությունը: Որովհետև նրանք լավ էին խաղում իրենց դերերը: Ու մենք բաժանվեցինք և այդ օրվանից ես նրան չէի տեսել….
Այսօր ես ղակավարում եմ մի մեծ հիմնարկ: Ես տնօրինում եմ 1000 ավոր մարդկանց; Ես իմ պաշտոնին եմ հասել իմ սեփական միջոցներով և իմ աշխատասիրության շնորհիվ:Այսօր ես ծրագրավորման ֆիրմայի տնօրեն եմ`մինչդեռ Վահագը այն ժամանակ աշխատում էր բանկում: Նա խորհդատու էր, իսկ այսօր մեկնում է արտերկիր իր ընտանիքի` հոր,մոր,քրոջ ու եղբոր կարիքները տեղի տեղին հոգալու համար: Բայց ես այսօր եկել եմ նրա հարսանիքին: Ես նայում եմ նրան`նա իսկապես ուրախ է: Նրա հայացքում երջանկություն կա: Ես նրան այդպես երջանիկ չէի տեսել`նույնիսկ իմ կողքին: Ահա կանաչ աչքեր դիպան իմ հայացքին: Մենք նայեցինք հեռվից իրար աչքերի մեջ: Նա նկատեց ինձ, տեսավ որ եկել եմ: Ես անմիջապես վերցրի պայուսակս և դուրս վազեցի: Զանգեցի տաքսի և սպասում էի դրսում կանգնած,երբ մի ծանոթ ձայն լսեցի: Ես շրջվեցի և զարմացա: Նա ինձ մոտեցավ`ծանոթ քայլեր էին: Նրա ձայնը ես լսեցի`այն նույն ձայնը որով շշնջում էր ականջիս մի ժամանակ: Նա նայում էր աչքերիս`կանաչ աչքեր, ճիշտ իմ զգեստի գույն…Ես մի ժամանակ այդ աչքերն եմ սիրել…..
-չէի սպասում որ կգաս,շատ ուրախ եմ…
-Վահագ շնորհավորում եմ քեզ և անսահման երջանկություն եմ ցանկանում:
-Մերի, խնդրում եմ մի գնա, մնա..ես ուզում եմ խոսեմ քո հետ, ես քեզ սիրում եմ:
-Վահագ անիմաստ է, դու այսօր ամուսնանում ես ու մենք իրար հետ խոսելու ոչինչ չունենք:
-Մերի խնդրում եմ հասկացիր ինձ ու ներիր, ես սխալ եմ եղել:
-Վահագ ես քեզնից ոչինչ չեմ խնդրում, ուղղակի գնա ու երջանիկ եղիր….
-Մերի, ես քեզ սիրում եմ:
-Վահագ, չեմ ուզում ես քեզ տեսնեմ….
Տաքսին եկավ: Ես շտապեցի նստել, իսկ Վահագը բռնեց ձեռքս: Նա չէր թողնում ինձ, որ ես գնայի: Ինձ ամուր գրկել էր և ասում էր միայն, որ ներեմ իրեն, որ ինձ սիրում էր: Ես լաց էի լինում`նա մաքրեց արցունքներս: Նա մաքրում էր արցունքներս և խնդրում էր, որ միայն ներեմ իրեն: Հանկարծ դրսից մի ամբոխ դուրս եկավ: Նրանք տեսան մեզ գրկախառնված`ես ամենաշատը դա չէի ուզենա, որ տեսնեին: Նրանք զարմացած էին,ո չինչ չէին հասկանում: Ես ուզում էի ազատվել, բայց անզոր էի: Արդեն ուշ էր և բավականին ցուրտ էր եղանակը: Երկնքից արդեն կաթիլ-կաթիլ անձրև էր թափվում ու խառնվում արցունքներիս: Ես ու նա անձրևի տակ կանգնած վիճում էինք: Հանկարծ Վահագը բոլորի ներկայությամբ ծնկի իջավ իմ առաջ և լացելով ներողություն խնդրեց: Նա գոռում էր, լաց էր լինում ու խնդրում, որ ներեմ: Երկնքից անձրև էր թափվում և կարծես նա էլ էր լացում մեր կորած սիրո համար: Ես լրջացա և սառնորեն ասացի, որ չեմ ներում: Ես սպանեցի նրան: Նրա ձայնը անձրևի աղմուկից էլ բարձր էր: Նա դեռ ներողություն էր խնդրում և արտասվում էր:
Եղանակը ցուրտ էր: Ես նստեցի մեքենայի մեջ, իսկ նա դեռ չէր դադարում լաց լինել: Քրտնած պատուհանից ոչին չէր երևում: Վարորդը հարցրեք գնա՞նք, պատասխանեցի այո: Մեքենայի շարժիչը միացավ: Ես ներսում մենակ էի`իմ հուշերի և հույզերի հետ: Դրսում թողած էր մի մեծ բազմություն,իսկ նրանց մեջ մի էակ, որը տառապում էր իմ սիրո համար: Տառապում էր և արտասվում: Պատուհանից ոչինչ չէր երևում: Ես մաքրեցի պատուհանը `մատով գրելով ապակու վրա …Լաց եղար,բայց ուշ էր
Նվիրում եմ Է.Մ. - ին
