пятница, 11 ноября 2011 г.

ՉԿԱՐԴԱՑՎԱԾ ՆԱՄԱԿ(ՄԱՍ 2)



ՍԿԻԶԲԸ ԸՆԹԵՐՑԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ`
Աստված իմ միթե ես չեմ հասկացել, որ վարդի վրա դրվածը ինձ ուղղված նամակ էր: Իսկ ես միայն վերնագիրն եմ կարդացել ու հիմարի նման ինչ որ հանդիպման եմ գնացել: Իմ Արմանը հիվանդ է, նրան պետք է վիրահատեն, իսկ ես նրա անկեղծ սիրուն ինչեր ասես չեմ կասկածել:
Ես հիմա պետք է լինեի նրա կողքին, ես պետք է նրա ցավը մեղմեի:Այնինչ ես այսօր ու նույնիսկ երեկ չեմ տեսել նրան,չեմ քաջալերել:
Նա է իմ սերը, եթե ես նրան չասեմ որ կյանքում ամեն ինչ լավ է, որ այս ամենը շատ շուտով կանցնի, որ նրա այդ պրոբլեմը ու վիրահատությունը շատ լավ կանցնի` նստել եմ տանը ու մեղադրում եմ նրան: Մտածում եմ, որ նա ինձ չի սիրում, որ ինձ հետ նա անկեղծ չէր վարվում: Եվ նույնիսկ այդպես, հիվանդ ժամանակ նա եկել էր տուն: Բերել էր ինձ վարդ: Չնայաց որ նա շատ-շատ ուներ դարդ:
Ես դուրս գնացի, վերցրի նամակս`հենց այն նամակը, որ դեռ վաղուց էր նրան պետք հանձնել, բայց որը ես միշտ վախեցել եմ անել:
Ահա ես հասա ու սպասում եմ, սպասում եմ քեզ: Բայց արդեն այսօր ոչ թե հենց քեզ, այլ լուր քո մասին, քո վիճակի մասին: Իմանամ թե դու ոնց ես քեզ զգում, ախր  դու իմ կյանք` քեզ շատ եմ սիրում…
Ահա բժիշկը դուրս եկավ ու հարազատներին ման եկավ: Ծնողների հետ ես էլ  վազեցի ու հենց  բժշկի առաջ կանգնեցի: Նա անհանգիստ էր, թեև տխուր չէր: Շատ հանգիստ տոնով խնդրեց չհուզվել, ասաց ամեն ինչ հաջող է անցել, բայց նրա վիճակը կարող էր փոխվել: Նա դեռ քնած էր, բայց ես ուզում էի նրա մոտ լինել, որ երբ արթնանար ես նրան ժպտամ, նրան մի սիրո ջերմ համբույր տամ, ու տամ մի նամակ, որը նրա կյանքը հաստատ կփոխի ու կոգնի նրան, որ շուտ կազդուրվի:
Ու ահա եկան բժիշկները ու ինձ խնդրեցին լքել պալատը: Ես դուրս եկա, բայց թողեցի իմ նամակը`իմ սիրելիի հենց ձեռքի մեջ: Ու ես դուրս եկա, չտեսա նրա կանաչ աչքերը, ինձ ժպտացող ու գգվող աչքերը, ու նրանց մեջ հավերժ առկայծող ու անմար սերը: Անցավ մոտ 1 ժամ, բայց մի դար տևեց, ժամանակն ասես թե կանգ էր առել: Բժիշկն Արմանից լուր չբերեց, ու իմ սրտին մի կսկիծ էր պատել:
Բժիշկը եկավ թախծոտ աչքերով, կանգնեց նա տխուր: Մենք մոտեցանք նրան, նա մեզ հայտարարեց մի այնպիսի լուր, որ ողջ աշխարհը շուռ եկավ վրաս: Արմանի սիրտը չէր դիմացել այդ ահավոր ու շատ ծանր վիրահատությանը: Նա իմ նամակը չէր կարդացել`այդ էր ինձ համար ցավալի իրողությունը….
Մի սպիտակ սենյակ`լուռ ու անձայն: Մի անկողին`այն դատարկ չէ`վրան մի մարդ,մի սուրբ էակ, մի ամբողջ կյանք:
Մի ամբողջ կյանք, բայց ինձ համար: Վրան դրված է մի նամակ, մի չկարդացված ու հենց կարդալուն շատ դժվար հասած մի նամակ:Մի սպիտակ թուղթ, վրան ոչ մի բառ`առանց վերնագիր: Ներսում 3 բառ, մի նախադասություն`սպասված խոսքեր:


ՆԱ ԴԱ ՉԿԱՐԴԱՑ, ՆԱ ԴԱ ՉԼՍԵՑ, ՆԱ ԻՆՁ ՉՏԵՍԱՎ ՈՒ ԴԱ ՉԻՄԱՑԱՎ: ՉԻՄԱՑԱՎ, ՈՐ ԵՍ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ԻՐԵՆ: ՈՒ ՉՏԵՍԱ ԵՍ ԱՅԴ ՊԱՀԻՆ ՆՐԱ ԿԱՆԱՉ ԱՉՔԵՐԸ`ՈՒ ԷԼ ՉԵՄ ՏԵՍՆԻ: ԱՅԴ ԽՈՍՔԵՐԸ ԵՍ ՆՐԱՆ ՉԵՄ ԱՍԻ….ԷԼ ԻՄ ՆԱՄԱԿԸ ՆՐԱՆ ՉԵՄ ՀԱՆՁՆԻ……..

ԵՍ ՆՐԱ ՀԱՄԱՐ ԱՄԵՆ ՕՐ ԿՏԱՆԵՄ ԼՈԿ 2 ԲԱՆ`ՍՊԻՏԱԿ ՎԱՐԴԵՐ`ՈՐՊԵՍ ՍԻՐՈ ՀՈՒՇ…………ՉԿԱՐԴԱՑՎԱԾ ՆԱՄԱԿ`ՄԻ ՍՊԻՏԱԿ ԹՈՒՂԹ………



ԳՆԱՀԱՏԵՔ և ՊԱՀՊԱՆԵՔ ՁԵՐ ՍԵՐԸ….ՀԵՏՈ ՈՒՇ ԿԼՆԻ`ՆԱՅԵՔ ՉԶՋԱՔ…

Комментариев нет:

Отправить комментарий