- Մտածում եմ ինչի մասին գրեմ,
- Էդպես կստացվի, որ քեզ ստիպելով ես գրում,
- Չէ, ուզում եմ գրեմ, ուղղակի ոգևորվելու թեմա, նկարագրելու պահ կամ էլ պոռթկալու
առիթ եմ փնտրում,
- Ի՞նչ կարամ անեմ քո համար,
- Փորձիր թեմա հուշել, որ սկսեմ գրել,
- Ի՞նչ, շարադրություն ե՞ս գրելու, որ
թեմա հուշեմ , թե՞ հետո էլ պիտի ասես էնպես արա, որ պոռթկամ,
- Չէ, քո հետ հաստատ չեմ կարողանա ոգևորվել
ոչնչից ու չեմ գրի ոչինչ, քեզ էլ չեմ կարա սիրահարվեմ, սիրտդ արդեն զբաղվածա, մենակ
թող, հա՞:
- Իսկ կոտրված սիրուց ստեղծագործու՞մ են,
- Չէ, արդեն ասեցի, որ չեմ սիրահարվի քեզ:
Էնպես որ ինձ մերժելու ու սիրտս կոտրելու հույսեր չունենաս, ես կարող եմ ընտրել ում
սիրահարվել, ում՝ չէ,
- Դե, քանի որ չես կարողանում թեմա գտնել
ու գրել, պատմի տեսնեմ ոնց ես ընտրում ում պետքա սիրահարվել, ում՝ չէ,
- Ավելի լավա թեմա ասա, հա՞, կամ էլ հեռացի,
- Լավ թեմա կասեմ, դե էն շարադրության
համար, որ պիտի գրես: Թող լինի նման մի բան ,,քեզ չեմ ուզում սիրահարվել՛՛: Դե
փորձիր,
- Առաջին պայմանս բավարարարեցիր. թեման
կա, որից կարող եմ ոգևորվել: Հիմա ավելի կարևոր կետի հասանք, պիտի փորձեմ նկարագրել
պահը.
- Դե լավ, ախր էդպես չեն գրում, եթե ես
պիտի թեմա ասեմ, որը քեզ հոգեհարազատ չի, չես վերապրել, ո՞նց կարող ես գրել կամ էլ
նկարագրել պահը,
- Երևակայությամբ: Կարող եմ պատկերացնել,
կարող եմ երազել, կարող եմ նաև մտածել, որ դա ինձ հետ կատարվել է: Դա ավելի հեշտ է
ու առհասարակ, մարդու երևակայությունը սահման չունի: Կարևորը որ անկեղծ լինես, որ կարողանաս
հավատացնել, որ այդ պահը վերապրել ես, որ նկարագրես ամբողջ էմոցիաներով, որ նրանք էլ
իրենց հերթին պատկերացնեն իրենց այդ իրավիճակում: Ուզում եմ, որ այսպես հավատան, որ
քո հետ զրուցել եմ: Ուզում եմ, որ մինչև իմ նկարագրելը, որ սիրահարված եմ քեզ, իրենք
դա հասկանան, ու իրենք էլ սիրահարվեն: Ուզում եմ չմտածեն, թե թեմա էի ուզում, որ
գրեմ: Ուզում եմ ուղղակի հավատան, որ դու կաս: Ավելի ճիշտ մտածեն, որ դու կաս: Կարևոր
չլինի, թե դու ով ես, կարևոր չլինի, թե ինչու եմ հենց քո հետ զրուցում, որտեղից գտա, կամ էլ ինչու չեմ կարող սիրահարվել: Կարևորը որ կարողանաս որևէ առիթով արհահայտվել,
որ երբ չես կարող լռել, սկսես գրել, սկսես պատմել ամեն ինչի մասին, ինչ մտածում ես
որ կլինի: Ինչ չի կատարվել քո հետ, բայց և այնպես նկարագրես, թե ոնց ես դու դա պատկերացնում:
Պիտի էնպես ոգևորվես, որ սկսած տողից չկարողանան կտրվել ու կիսատ թողնելով անցնեն հաջորդին:
Որ շտապելուց մոռանաս հաջորդն ինչ պիտի գրեիր: Որ առանց պլանավորելու սկսես ու անակնկալ
ավարտես աշխատանքդ: Էնպես գրես, որ ինքդ էլ հավատաս քո գրածին: Որ հետո երկրորդ անգամ
նորից կարդալ ուզես, քանի որ մի քանի տող շտապելուց բաց էիր թողել: Պիտի բառերի ու
պատմության մեջ միշտ բոլորը գտնեն իրենց: Բայց և այնպես կարող ես նաև դա զգացած լինել,
նորից հիշել ու լրիվ այլ բաներ հնարելլ, երևակայել
կամ էլ երազել, դա ինձ մոտ միշտ շատ լավա ստացվում,
- Դեռ մտածում ե՞ս ինչի մասին գրել:
25.05.2017թ.
