Սիրում եմ քեզ
Սիրում եմ քեզ անբացատրելի, անխոստովանելի, հակասական:
Սիրում եմ քեզ հոգուս բոլոր վիճակներով , որոնք այնքան շատ են, որ շարունակ ինձ փոխում են.
դե գիտես արդեն ` ժամանակը, կյանքը, մահը: Սիրում եմ քեզ աշխարհով, որ չեմ ընկալում,
մարդկանցով որ չեն հասկանում: Հոգուս երկվությամբ, բախտիս ճակատագրականությամբ, կրքիս դավադրությամբ, արարքիս անհետևողականությամբ, փաստերի հակասությամբ:
Եթե անգամ ասում եմ` չեմ սիրում քեզ, մի՛ հավատա, սիրում եմ: Եթե անգամ խաբում եմ քեզ, հավատա, որ չեմ խաբում:
Իրականում ես իմ ներսում խաղ եմ սարքում, որ քեզ սիրեմ… ուրի՛շ ձևով, ուրի՛շ ժանրով: Հետո, չնայած չես հավատա, իմ մաշկն անասելի կարոտում է քո մաշկի բացակայությունը: Սիրում եմ քեզ առա՛նց մտածելու, անգիտակցաբար, անպատասխանատու, ինքնաբերաբար, կամքիս հակառակ… բնազդով, մղումով, պոռթկումով, անտրամաբանորեն: Իսկապես, չունեմ տրամաբանական պատճառներ, ոչ էլ անգամ հորինված՝ հիմնավորելու այս սեր-կրակը, որ ձգում է դեպի քեզ: Որն առեղծվածորեն ծագեց ոչնչից, որը չծնվեց կախարդանքներից, բայց որ հրաշքով, հեքիաթայնորեն փոքրից, քչով և ոչնչով լուսավորեց ներսիս խավարը: Սիրում եմ քեզ. սիրում եմ քեզ մարմնովս, որ չի մտածում, սրտովս, որ չի բանակցում, մտքովս, որ չի վերլուծում: Սիրում եմ քեզ. անհասկանալիորեն, առանց հարցնելու, կարևորելու, հարցաքննելու… պարզապես. ուղղակի ու հենց այնպես, որովհետև, իրականում, ինքս էլ չգիտեմ՝ ինչու եմ քեզ սիրում:
