Հանգիստ երեկո,երբ քո աչքերը քեզնից անկախ փակվել են ուզում.
Երբ էլ ձեռքերդ` գրիչը ձեռքիդ քեզ չեն ենթարկվում.
Երեկո է խենթ,երբ ոտքերդ ակամայից այնքան հոգնած են դարձել,
Որ կարծես թե մի ամբողջ օր անապատով են անցել.
Երեկո է,ու իմ սիրտը արագ զարկել է ուզում,
Նա ցերեկվա աղմուկի մեջ, հանգստանալ է փորձում.
Ուղեղս արդեն երկար աշխատանքից ուժեղ լարված `
Իմ կամքից անկախ, անջատվել էր ուզում.
Իսկ այ հոգիս, հոգուս համար արդեն հիմա.
Էլ կապ չունի, որ գիշեր էր, ցերեկ , կամ առավոտ էր հիմա,
Տակնուվրա եղած հոգիս ոչ մի ձևեվ հանգիստ մարմնիս չէր տալիս,
Կարծես իմ ներսում ինձնից անկախ մեկն էլ էր ապրում` ինձ հետ էր խոսում.
Նա բարձր ձայնով անվերջ լալիս էր. ես չէի լսում.
Ես միշտ լսել եմ իմ սրտի ձայնին` նա ճիշտն է ասում.
Բայց այս անգամը նրա խոսքերը ինձ չէին հուզում.
Ինձ հուզում էր լոկ հոգուս գանգատը, նպատակը ու միակ երազը`
իմ անգին գանձը...
Комментариев нет:
Отправить комментарий