ԱՆՇՈՒՔ ՏՈՆԱԾԱՌԸ

Կյանքում միշտ չի պատահում, որ երազանքներդ իրականանում են: Երբեմն լինում է նաև այնպես, որ այն, ինչին սպասում էիր կամ ամբղջ հոգով երազում՝ մի պահ անիմաստ է թվում:

Ես երջանիկ եմ եղել, որովհետև մեծացել եմ իսկական ընտանիքում՝ ինձ սիրող հարազատների կողքին: Միշտ ունեցել եմ այն ամենը, ինչը կարելի էր: Բայց այդ ամենից բացի արի ու տես, որ ես էլ եմ ունեցել երազանքներ, որոնք այդպես էլ չեն իրականացել: Ամեն Նոր Տարու երազել եմ մեծ տոնածառ. մեծ ու գունավոր գնդակներով, վառ լույսերով ու կարմիր փայլուն աստղով: Բայց ամեն անգամ չէի սիրում այն պահը, երբ պապիկս անտառից սոճու ճյուղեր էր կտրում, որն էլ օգտագործում էինք որպես տոնածառ: Դա այնքան անշուք էր. այդ անհավասար ճյուղերը, որոնք ինչքան էլ գեղեցիկ ձևավորեիր անճոռնի ճուտիկի պես  միայն զգացնել էր տալիս, այն խանութից գնված չեն: Ու երբ ընտանիքով հավաքվում էինք Նոր Տարին նշելու, այդ հաճելի պահը մոռանալով, ես է՛լի գունավոր ու փայլուն տոնածառ էի երազում:

Անցան տարիներ, ես հպարտ և երջանիկ էի իմ ընտանիքով և ամեն տոնական գիշերին նույն երազանքն էի պահում. առողջություն և հաջողություն ինձ և իմ ընտանիքին և սպասում, որ հաջորդ Նոր Տարուն մենք նորից 5-ով դիմավորենք Տարին: Այս տարի ուրիշ է….

Մեծ արհեստական տոնածառ առանց լույսերի և մի քանի խաղալիքներ՝ առանց փայլի: Մինչդեռ Նոր Տարին ինձ համար շատ մեծ տոնածառ ունենալու փաստով էր կարևորվում, ես չէի գնահատում այն սերն ու անկեղծությունը, որով շրջապատված էի ու այն անշուք տոնածառին, որը նույնպես սեր էր ուզում: Իսկ հիմա ես այնքան կուզեի նորից տեսնել պապիկիս այդ անշուք տոնածառի հետ )))

Շնորհավո՛ր Ամանորդ, Պապիկ………

28.12.2016թ.